ΑΠΟΧΗ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Παραφράζω ένα από τα πιο γοητευτικά μηνύματα των οικολογικών κινημάτων, ναι εκείνο το γνωστό χαμόγελο που έγραφε «Πυρηνική Ενέργεια; ΟΧΙ ευχαριστώ!!».

Γαλουχήθηκα πολιτικά τότε που τα κινήματα στην Ευρώπη διεκδικούσαν το «μικρό πρωινό της δημιουργίας και όχι τη μεγάλη νύχτα της επανάστασης». Η Ελλάδα ζούσε (και ζει;) τις μεγάλες ιδεολογικές αφηγήσεις. Ιδεολογικές αφηγήσεις Μεσσιανικού τύπου με την Ελπίδα του Θαύματος είτε με κερί στον Άγιο είτε με ψήφο στο Βουλευτή. Κι όταν το θαύμα δεν έρχεται αποστασιοποιούμαστε δηλώνουμε θρησκευτικά ή πολιτικά αδιάφοροι. Απέχουμε από την συζήτηση, από το δημόσιο διάλογο, από την πολιτική πράξη. Δεν καλλιεργήθηκε στη Χώρα μας ο ενδιάμεσος χώρος της «Κοινωνίας των Πολιτών», αυτός που στα Ευρωπαϊκά Κράτη, μέσω των κινημάτων διεκδίκησης (φεμινιστικό, συνδικαλιστικό, καταναλωτικό, οικολογικό, ειρηνιστικό κλπ.) κατάφερε μικρές αλλά σημαντικές λύσεις και νίκες.

Τα κινήματα αυτά βαθιά πολιτικοποιημένα αλλοίωσαν κυβερνητικές πολιτικές, επέβαλαν μέτρα πέρα απ’ το ιδιωτικό- πελατειακό αλλά και πέρα απ’ τη μίζερη καταγγελία.

Εμείς εδώ στη χώρα μας δυσαρεστημένοι που η Δημοκρατία είναι δυναμική και όχι τελεσίδικη έννοια, ανήμποροι να γίνουμε ΠΟΛΙΤΕΣ, γενικολογούμε με αξιωματικό λόγο -ενώ ζούμε σε ένα σχετικό συμπαν- ότι ¨όλοι είναι ίδιοι¨ και δεν υπάρχει λόγος να συμμετέχουμε σε καμία πολιτική διαδικασία συμπεριλαμβανομένων και των εκλογών.

Η αδυναμία μας εντείνεται τώρα μάλιστα που το Κέντρο (με την οικονομική και ιδεολογική έννοια) κυοφορεί ήδη μια στρέβλωση των προτεραιοτήτων της Τοπικής Κοινωνίας, αλλά και συνολικά του θεσμού της Αυτοδιοίκησης.

Με όχημα το «ΜΝΗΜΟΝΙΟ» ως «γενικό ισοδύναμο» κάθε πτυχής της ζωής μας ακυρώνεται η συζήτηση για το Τοπικό ,για τη γειτονιά, το σχολείο, το δρόμο, την τοπική Πολιτιστική Παραγωγή , την τοπική οικονομία, τα γεωγραφικά πλεονεκτήματα κ.ά.

Σερφάροντας πάνω στη δυσαρέσκεια για τη πολύπλευρη χρεωκοπία της Ελληνικής Κοινωνίας το Κέντρο χειραγωγεί την Πολιτική επιθυμία να συζητήσουμε για το τοπικό, επιβάλλοντας ατζέντα σύγχυσης και αμηχανίας, προφανώς για λόγους αυτοπροστασίας του αντι-αυτοδιοικητικού του χαρακτήρα.

Κι όμως ένα αποτελεσματικό Δημοτικό Συμβούλιο ή Περιφερειακό Συμβούλιο μπορεί να αμβλύνει και τις συνέπειες του «Μνημονίου» και τα «λάθη» του «Καλλικράτη». (π.χ. Δημοτικοί παιδικοί σταθμοί χωρίς τροφεία,επιδότηση δημοτικής συγκοινωνίας,προγράμματα μαζικού αθλητισμούκ.λ.π)

Να ξαναγυρίσω στην Ευρώπη ( εσύ μάς μάρανες!), με γοητεύει το Ευρωπαικό πολιτικό κεκτημένο της Αυτοδιοίκησης με κορυφαία παραδείγματα τη διαχείριση απορριμμάτων του Φράιμπούργκ, της Γερμανίας το Πείραμα της Μαριναλέντα, στην Ανδαλουσία.

Το πράσινο και οι ελεύθεροι χώροι σε πόλεις της , τα ποδήλατα και τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς ως τρόποι μετακίνησης,με γοητεύει που όταν ψηφίζουν για τις Κομητείες και τα Καντόνια κοιτούν την αξιοσύνη των υποψηφίων και το τοπικό πρόγραμμα ανάπτυξης εδώ κανείς δεν πληροφορήθηκε τις αρμοδιότητες του αιρετού πια Περιφερεικού Συμβουλίου.Με γοητεύει η συμμετοχή των Πολιτών με δράση μέσα κι έξω απ’ τους θεσμούς. Έτσι φτιάχνουν τους καιρούς που ζουν.Εσύ ακόμα απέχεις;

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ!!!

Κάτω τα χέρια απ’ την ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ!!

Μπορεί η έννοια του Δήμου να γεννήθηκε στην Αρχαία Ελλάδα όμως η σύγχρονη Νεοελληνική Πολιτεία ελάχιστα σεβάστηκε αυτή την τεράστια ιστορική Παρακαταθήκη Δημοκρατίας.

Από τη «Xάρτα του Ρήγα», μέχρι τον «Καλλικράτη» τα βήματα και οι προσπάθειες για θεωρητική αλλά και πρακτική συγκρότηση της Αυτό-διοίκησης είχαν πάντα αντίπαλο συγκεντρωτικές ιδεολογίες και δομές.

Ήδη από το 1833 μέχρι τον πόλεμο του 1940 διατάγματα και νόμοι ψηφισμένοι ανά 20ετία περίπου προέβλεπαν τοπικά όργανα και συλλογική διοίκηση τα οποία όμως στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά απλό εξάρτημα της κεντρικής εξουσίας.

Οι κοινότητες της Τουρκοκρατίας με την θαυμαστή οικονομική προκοπή αλλά και το πνεύμα Αλληλεγγύης έγιναν μακρινή ανάμνηση και οι Φορείς Αυτοδιοίκησης του νεοσύστατου κράτους επέσαν στα χέρια της Κομματικής Φαυλοκρατίας , έρμαια των κομματικών συμφερόντων της εποχής.

Η Κέντρικη Πολιτική σκηνή των Αθηνών πάντα έριχνε την σκιά της στην Αυτοδιοίκηση. Ο Δήμαρχος και ο Πρόεδρος αν δεν ήταν κομματάρχης ,στην καλύτερη περίπτωση λειτουργούσε ως ο μακρύς βραχίονας της κεντρικής εξουσίας και στο πιο απομακρυσμένο χωριό.

Τα πρώτα σπέρματα λαϊκής συμμετοχής, αυτοθέσμισης και λαϊκής εξουσίας και η πρώτη ρωγμή στο Μπετόν Αρμέ της Κυριαρχίας του Κέντρου θα πρέπει να αναζητηθούν στα χρόνια εκείνα που ο Ελληνικός Λαός ήθελε να διώξει τους κατακτητές αλλά και να αρχίσει να καθορίζει ο ίδιος τις τύχες του.

Η Αυτοδιοίκηση, ο κοινωνικός έλεγχος, η λογοδοσία είναι έννοιες που γεννιούνται μέσα απ’ τις ανάγκες εκείνης της εποχής, μιας εποχής που τροποποίησε ριζικά τους πολιτικούς συσχετισμούς στη χώρα μας.

Μεταπολεμικά και μετά τη δίνη του Εμφυλίου Πολέμου, η Αυτοδιοίκηση αφυδατώνεται και ερημώνει μαζί με την αγροτική Ελλάδα.

Με το σύνταγμα του 1975 καθιερώνεται η διοικητική αυτοτέλεια των Ο.Τ.Α. χωρίς να καταργείται η Κρατική Εποπτεία.

Από το 1981 και μετά η Αυτοδιοίκηση εισέρχεται σε μία νέα φάση με θεσμοθέτηση νέων θεσμών αποκέντρωσης και συμμετοχής των Πολιτών (Συνοικιακά Συμβούλια, Λαϊκές Συνελεύσεις κ.α.)

Ακολουθεί νέα διάρθρωση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με το Νόμο 1622/86 που καθιερώνει τρεις (3) βαθμούς Αυτοδιοίκησης με αιρετό μόνο τον Α΄Βαθμό(Δημοτικά Συμβούλια)

Και φτάνουμε στον «Καποδίστρια» με τον οποίο γίνονται οι συνενώσεις και οι εκλογές του 1998 με αιρετό πλέον και το Νομαρχιακό Συμβούλιο (Β΄Βαθμός).

Τώρα που το αίτημα του Αυτοδιοικητικού Κινήματος για μεγαλύτερους και ισχυρούς Δήμους καθώς και για αιρετό Περιφερειάρχη θεσμοθετήθηκε με το «Καλλικράτη» βρισκόμαστε μπροστά σε μια πολύπλευρη κρίση και σύγχυση.

Η μάχη για να βρεθούν στο επίκεντρο της συζήτησης τα τοπικά ζητήματα, οι τοπικές Στρατηγικές, η γειτονιά, το χωριό, η πόλη, το σχολείο των παιδιών μας, οι ελεύθεροι χώροι, η ποιότητα του νερού που πίνουμε, η πολιτιστική παραγωγή, η τοπική οικονομία και τόσα άλλα αποψιλώνεται από την μνημονιακή-αντιμνημονιακή αφήγηση των κομμάτων του Κέντρου (Αθήνα).

Με μανιχαϊστική (καλοί – κακοί) λογική τα κομματικά επιτελεία μετέτρεψαν ή και διέστρεψαν τις Αυτοδιοικητικές εκλογές σε δημοψήφισμα υπέρ ή κατά του μνημονίου.

Το μνημόνιο μετετράπη σε «γενικό ισοδύναμο» της σύνολης πολιτικής ζωής. Τι κι αν αναζητά ο αγρότης της Μακρυνείας προσβασιμότητα στις καλλιέργειες του, τι κι αν ψάχνει η μητέρα περισσότερες και καλύτερες παιδικές χαρές, τι κι αν επιθυμούν οι κάτοικοι του Καινουργίου, της Παραβόλας, του Παναιτωλίου μια συγκεκριμένη στρατηγική για την προστασία της Τριχωνίδας, τι κι αν ζούμε εδώ εμείς και τα παιδιά μας, αυτά είναι ψιλά γράμματα για τα κομματικά επιτελεία. Μοιάζει σχηματικά σαν το Κέντρο της οικονομικής και Πολιτικής Ζωής να παίρνει τη ρεβάνς του από την Ελληνική Επαρχία.Νομοθετήσαμε Αυτοδιοικητική Μετταρύθμιση,αλλά δε θα συζητήσετε γι αυτήν!!

Κυοφορείται μια ακόμα Ελληνική στρέβλωση σαν αυτές που μας οδήγησαν στο Μνημόνιο. Ψηφίζοντας με μνημονιακό- αντιμνημονιακό γινάτι θα εκλέξουμε αναποτελεσματικά Δημοτικά και Περιφερειακά Συμβούλια.

Κι όμως τα Συμβούλια αυτά θα κληθούν, με αυξημένες αρμοδιότητες τα πρώτα και νεοπαγή καθήκοντα τα δεύτερα να χειριστούν δύσκολα θέματα εν μέσω πολύπλευρης χρεωκοπίας.

Ναι, οι πόροι θα είναι περιορισμένοι λόγω κρίσης, το κρίσιμο όμως είναι πού θα κατευθυνθούν. Σε έργα που διαπνέονται από το χρεωκοπημένο μοντέλο ανάπτυξης ή σε επενδύσεις που συμφιλιώνουν τον άνθρωπο με το περιβάλλον δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας?

Ξαφνιασμένοι από την πολύπλευρη κρίση, από την «χρεωκοπία» του κοινωνικού μοντέλου της μεταπολίτευσης να μην επιτρέψουμε με την ψήφο μας να καταρρεύσει και η εγγύτερη στον πολίτη μορφή διοίκησης που είναι η Αυτοδιοίκηση.Να μην χρεωκοπήσει η καθημερινότητά μας.

Στέλιος Φούντας

Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος

Δήμου Αγρινίου

πρώτη προεκλογική βόλτα..

Τυπώθηκε (επιτέλους) το προεκλογικό μου έντυπο. Το πήρα υπό μάλης και ανεβοκατέβηκα την Χ.Τρικούπη στο Αγρίνιο. Πρώτη επιθυμία των πολιτών η ανανέωση σε πρόσωπα και ιδέες του Δημοτικού Συμβουλίου.Ανησυχία για την εφαρμογή του Καλλικράτη , ειδικά για τους συνεννούμενους Δήμους.Εξήγησα ότι αυτό θα είναι και το μεγάλο στοίχημα του Δημοτικού Συμβουλίου που θα εκλεγεί στις 7/11/201ο.Δεν έλλειψαν οι αναφορές στο μνημόνιο περισσότερο σε συνθηματική μορφή: "εισαι υπέρ ή κατά του μνημονίου?" Σαφώς γνωρίζω τις συνέπειες του μνημονίου..τις ένιωσα κι εγώ στο μισθό μου!!! Όμως τους επεσήμανα την έννοια της αυτοδιοίκησης και της "τοπικής υπόθεσης". Εν ολίγοις αν αυτή τη φορά ψηφίσουμε δίκην δημοψηφίσματος για το μνημόνιο πότε άραγε θα ασχοληθούμε με τον τόπο μας? με τα σχολεία των παιδιών μας? με την οδοποιία και την προσβασιμότητα? με τη τοπική πολιτιστική παραγωγή και μύρια άλλα? ..πόσο ακόμα θα μας ταλανίζουν οι μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις? πόσο ακόμα όλα θα αλέθονται στο παιχνίδι των ιδεολογικών-κομματικών συγκρούσεων?

Ας συμμαχήσουμε για να βρούμε λύσεις (αυτο-διοικητικές) αντίδοτο στην κρίση.

Μην απέχεις από τις αυτοδιοικητικές εκλογές της 7 Νοέμβρη

Ξέρω βαρέθηκες , σιχάθηκες, θύμωσες...η αποχή όμως δεν είναι λύση, αντιθέτως το προσωρινό ή μόνιμο διαζύγιο από την πολιτική δίνει χώρο στους φαύλους,στους πολιτικάντηδες.Χάνεται το πολιτικό μέσα στο κομματικό,πνίγεται από τους μηχανισμούς. Η γοητεία δεν είναι στην καταγγελία , στο σιχτίρισμα των πάντων είτε διά της αποχής είτε διά της μοιρολατρείας(τίποτα δεν αλλάζει,όλοι ίδιοι είναι,δεν αλλάζει ο καπιταλισμός, ο κόσμος κείται εν τω πονηρώ και λοιπές θρησκευτικές δοξασίες) ,η γοητεία είναι στην προσπάθεια και την απόπειρα να "αλλοιώσεις" έστω και ελάχιστα την ροή των πραγμάτων. Εδώ η μοντέρνα Φυσική μάς λέει : ότι το πέταγμα μιας πεταλούδας στο Μεξικό μπορεί να προκαλέσει καταιγίδα στο Τόκυο!!! Φαντάσου η δική σου πορεία μέχρι το παραβάν πόσες εξελίξεις μπορεί να προκαλέσει.

Γίνετε φίλος του Στέλιο Φούντα...

Γίνετε φίλος του Στέλιου Φούντα στο facebook και δείτε μερικές από τις παρεμβάσεις του πολιτευτή στη δημόσια ζωή, πάντα με επίκεντρο τον άνθρωπο, καθώς επίσης και τη σχέση του με τη φύση...

Πληκτρολογήστε στην αναζήτηση του facebook "Stelios Fountas" και κάντε add (Προσθήκη) στους φίλους σας...